Met potlood, houtskooI, pastel, siberisch- en contékrijt teken ik in zwart-wit, soms aangevuld met kleur, uitsnedes van “alledaags geklede” mensfiguren.
Op het eerste gezicht onopvallende en onbelangrijke details krijgen een hoofdrol toebedeeld.
Donkere hoekjes, onvolkomendheden, waar de stiekeme of toevallig afdwalende blik naartoe wordt getrokken, zijn realistisch en tot in detail uitgewerkt. Delen van het beeld, waarbij de stofuitdrukking opvalt, worden uit de context gehaald. Soms is zo ver ingezoomd of uitvergroot dat een lichte abstrahering ontstaat. Door in zwart-wit te tekenen, versterk ik de contrastwerking in het beeld.
Stukjes van de werkelijkheid worden geïsoleerd en krijgen zo een eigen zeggingskracht.
Het is “contemplatie” in de letterlijke betekenis: het scheiden van iets uit zijn omgeving.
Imperfectie kan aandoenlijk worden. Iets lelijks wordt mooi. Te dichtbij is soms ongemakkelijk. Iets onopvallends wordt gezien.

My drawings are realistic but contemplative in the real sense of the word: separating a part of the material world from his surroundings. Often I use seemingly unimportant details, giving them their own felicity of expression, and stressing the tension between body and fabric. I make a choice of (own) pictures and clippings, and use them as a reference, separating them from their context. I mainly work in charcoal, pastel and conté.

UntitledXXI – Instagram post June 8th 2018:
“Can we reach nirvana by diving into reality’s minute detail? Interesting question brought up by looking at Ellen de Jong’s charcoal drawings. Quantum physicists would say yes, but for now let’s stick to Ellen. She assembles clippings, then starts drawing. (..) Ellen draws fabrics. It’s contemplation in the real sense, she says: separating a part of the material world from its surroundings. Ceci n’est pas une chemise. And we agree. (..) In addition Ellen’s drawings, I feel, are an ode to reality. She seems awestruck by the detail – and we stand in awe twice: towards the mystery of reality, and towards the technical bravery of the one who made the drawing. (..)”

Juryrapport Groepsexpositie “Familieportret”, Pop-up Galerie Kunst in Huis:
“De details en de nuance (..) zie je pas als je met je neus bijna tegen het oppervlak zit. Dan zie je details die je niet van enige afstand kunt zien. Dat maakt dit werk spannend. Het dubbelportret is met houtskool en krijt diepzwart gemaakt. Het oog valt direct op de witte boordjes en pas later op de zware grijstonen van de twee gezichten erboven. (..) Kort en bondig: een intrigerend en ambachtelijk gemaakt werk.”

Juryrapport ‘Schilderij en Tekening van het Jaar 2017’:
“Een krachtig en bijna grafisch beeld. Sterk hoe het gedurfd is om de jas zo hard te laten contrasteren met de achtergrond. Ook de afwezigheid van handen, haren of een gezicht is erg gedurfd en geeft het geheel iets onwezenlijks en bijna abstracts. (…)”